Birbirinden alakasız gibi görünen cümlelerle derdimi anlatmaya bayılırım.Işıklar kapalıyken ağlamayalı kaç zaman oldu şurada.Yani eğer anılarımız olsaydı daha çok mu acırdı yoksa ben hiç yaşamayamadıklarımız için mi bu kadar çok kederleniyorum.İnan henüz bu sorunun cevabını bilmiyorum.-Sevilmemek.İnsanları birbirine hiç tahammülü yokmuş bunu yeni yeni öğreniyorum.Aslında mevzu paramparça olmak.Hastaneler çok soğuk oluyor tanrım en çok akşamları.
”Sevmemek olur mu hiç sevmemek olur mu
olmazmış, olmasın diye, zira insan hem kısadır hem
eksiktir, ölüm küçüktür ama insan ölümden de.
Ne kadar tamamlanırsa o kadar iyi diye şiir yazmış şairler.”
Dün gece sen uyurken yüreğim bir yıldız gibi bağlandı sana.
Jehan Barbur’un sesi çok huzur verici değil mi ama.
Ben de isterdim güzelli saksıda fesleğen yetiştirmek lakin fakirim.
”İnsanın geçmişi peşinden uysal bir köpek gibi gelse, tamam!Ama biz insanların zamanla tedirgin bir kediye dönüşme olasılığı da var.Sırtı kabarık, durmadan arkasına bakan bir kedi.”
